Pod koniec sierpnia, po dwumiesięcznej nieobecności, do domu wróciła Oliwia. Jak zwykle stęskniona, miaucząca i domagająca się bliskości w sposób bardzo natarczywy...
Rok nie rozpoczyna się dla mnie w styczniu, jak dla większości ludzi, ale właśnie we wrześniu :) To wtedy zmieniam kalendarz :)
Aby jednak nadchodzące pracowite miesiące bardziej umilić, kalendarz ten zyskuje nowe "ubranko" - tym razem wybrałam pomarańczową aidę 14, a wzór skompilowałam z dwóch innych i zmodyfikowałam (w oryginale kredki były równej długości).
Niestety, zdjęcia robione przy lampce i z lampą, więc różnią się nieco od oryginału...
Przy okazji pokażę inne moje okładki na Kalendarz Nauczyciela:
Pewnej nocy miałam sen. Piękny, sentymentalny, ale jednocześnie trochę przerażający... Temat? Tak naprawdę nic nadzwyczajnego.
W Kłodzku przy ulicy Połabskiej przez wiele lat działało kino "Aurora".
"Zostało założone w 1945 roku po przejęciu Kłodzka przez polskie władze jako jedno z pierwszych tego typu placówek powstałych na Dolnym Śląsku po zakończeniu II wojny światowej. Początkowo nosiło ono nazwę kina Warszawa i podlegały mu wszystkie inne kina znajdujące się na terenie powiatu kłodzkiego aż do reformy administracyjnej z 1973 roku. Wtedy nadano mu nazwę Aurora. Znaczącym wydarzeniem było zamontowanie w 1965 roku ekranu panoramicznego, które miało miejsce po trwającym 4 lata remoncie kapitalnym obiektu podczas którego był on nieczynny. Oprócz projekcji filmowych odbywały się w nim spotkania z twórcami. Wraz z transformacją ustrojową na przełomie lat 1989/1990 dotacje na rzecz kina drastycznie spadły, tak samo jeśli idzie o liczbę sprzedaży biletów, co doprowadziło do jego zamknięcia w 1990 roku. Ponownie funkcjonowało ono jako kino prywatne na przełomie 1994i 1995 roku, jednak szybko zakończyło swoją działalność. Obecnie w pomieszczeniach kina znajduje się sklep meblowy."[źródło]
Sklepu meblowego też już nie ma od jakiegoś czasu. Kiedy jednak istniał, chodziłam do niego czasem. Bynajmniej nie po meble. Chodziłam tam, aby pooddychać atmosferą PRAWDZIWEGO kina (w naszym mieście działało jeszcze drugie kino - "Dąbrówka", w budynku KOK-u, ale tam panowała bardziej atmosfera sali widowiskowej). "Aurora", nawet jako sklep meblowy, nadal przesiąknięta była zapachem kina, został tam nadal ekran... Chodząc po pochyłej podłodze, wspominałam stare seanse... To tam chodziliśmy zawsze ze szkołą - obejrzałam w tym kinie wszystkie części "Pana Kleksa", "W pustyni i w puszczy"... Z koleżanką odwiedzałam to kino na zakończenie wakacji - wtedy oglądałam "Indiana Jones i Świątynia Przeznaczenia", "Krokodyl Dundee", "Przeminęło z wiatrem"...
A co z tytułowym snem?
Byłam w tym kinie. Wchodziłam tak jak zawsze przez szklane drzwi, mijałam kasę z biletami, później korytarzem i schodami w dół... Drzwi do sali otwierały się, jak magiczne wrota. We śnie czułam nawet ten specyficzny zapach... Czerwone fotele lekko pokryte kurzem... wnętrze było dziwne - raz widziałam od strony ekranu rzędy widzów oglądających jakiś film, a raz stałam między rzędami krzeseł - na podłodze było błoto, jak kiedyś po powodzi... ktoś zbierał to błoto, wynosił... ekranu nie było, za nim jakieś dziwne piece, w których błyskały płomienie... trochę grozy...
Dziwny sen - pełen nostalgii, tęsknoty za czymś, czego już nigdy nie zobaczę, nie poczuję, nie przeżyję...
Gdy następnego dnia rano jechałam do pracy, pod budynkiem kina stała ciężarówka. Drzwi były otwarte, z wnętrza wywożono jakiś gruz, śmieci...
Nie wiem, co tam teraz będzie. Pozostała tęsknota za czymś, co już nie wróci. Ale nadal czuję ten zapach...
"To, co widzisz, co się zda, jak sen we śnie jeno trwa" /E.A.Poe/
Lato wyjątkowo nie sprzyja czytaniu... w tym miesiącu ukończyłam tylko jedną książkę. Pocieszam się, że jestem w trakcie czytania trzech innych, więc może za miesiąc będzie lepiej ;)
"Akcja „Pułapki Nowego Roku” zaczyna się w piątek. Ale taki, który wypada raz na kilka lat i staje się ostatnim dniem roku. Główna bohaterka, Katarzyna, nowo upieczona – i to na własne życzenie – emerytka, postanawia uczcić go na swój sposób. Wrócić (wspomnieniami) do lat młodzieńczych, gdy nosiła niewdzięczne nazwisko Bubel. Potem przenieść się w czas pierwszego małżeństwa, gdy awansowała na panią Tylko . A ostatnie godziny starego roku spędzić ze szczęśliwą jeszcze kilka lat temu, a teraz już samotną – panią Rajską. Na koniec zatrzasnąć drzwi za przeszłością i otworzyć przyszłość „kluczem”, którym miał być toast za nowy Nowy Rok.
Główne postanowienie Katarzyny brzmi: „Muszę wejść w Nowy Rok z nowymi pomysłami na życie. Mój każdy następny Sylwester będzie szalony. Do północy rozważam: ma, winien, zyski i straty. O północy wypijam duszkiem kieliszek szampana za skończony bilans. W następnych bąbelkach szukam podpowiedzi na pytanie: „Czym urozmaicę sobie wolny czas przyszły z ewentualnym dodatkiem pytanka: z kim?”.
Los oczywiście nie szczędzi jej niespodzianek. Ale Katarzyna, podobnie jak wszystkie bohaterki książek Jolanty Kwiatkowskiej, wręcz zarażają witalnością, energią i radością życia.
Ta opowieść o kobiecie 50+ może nas wszystkie wiele nauczyć. Każe stanąć przed lustrem i zapytać: a co ja robię z moim życiem, by było lepsze i ciekawsze.
„Pułapka Nowego Roku” to wspaniała lekcja odnajdywania radości wśród trudów dnia codziennego." [źródło]
Lubię książki Jolanty Kwiatkowskiej. Są one pełne optymizmu i pokazują, jak należy korzystać z życia i dostrzegać codzienne małe radości :)
Perypetie mieszkańców bloku przy ul. Alternatywy 4 na nowym osiedlu w dzielnicyUrsynów w Warszawie (za scenerię posłużył budynek przy ul. Marii Grzegorzewskiej 3) pochodzących z różnych grup społecznych oraz przebiegłego gospodarza domu. Przedstawia warunki życia społecznego i stosunki międzyludzkie w PRL lat 80. XX w." [źródło]
Patolog Eve Lockhart pracuje w ośrodku badawczym, zwanym „trupią farmą”, w którym razem ze swoimi współpracownikami Rosą i Oggym zajmują się obserwacją procesów rozkładu ludzkiego ciała." [źródło]
"Zdarzyło się jutro (ang. Early Edition, 1996-2000) – amerykański serial dramatyczny stworzony przez Iana Abramsa, Patricka Q. Page'a i Vika Rubenfelda.
Jego światowa premiera odbyła się 28 września 1996 roku na kanale CBS. Ostatni odcinek został wyemitowany 27 maja 2000 roku. WPolsce serial nadawany dawniej na kanale TVP1 i TV Puls, a obecnie przez AXN.
Serial opowiada o perypetiach Gary'ego Hobsona (Kyle Chandler), który co ranek otrzymuje gazetę z wydarzeniami z następnego dnia." [źródło]
"Zagubieni (ang. Lost) – amerykańskiserial fantastyczno-przygodowy. Przedstawia losy pasażerów samolotu linii Oceanic Airlines, który rozbił się na trasie z Sydney do Los Angeles na pełnej tajemnic tropikalnej wyspie gdzieś na południowym Pacyfiku.
71 rozbitków pozornie, poza tym, że są pasażerami tego samego feralnego lotu 815 i że muszą wspólnie walczyć o przetrwanie, nic nie łączy. Oprócz losów rozbitków na wyspie, w każdym odcinku, w retrospekcjach, przedstawiane jest życie przed katastrofą jednej lub kilku postaci. Począwszy od ostatniego odcinka trzeciego sezonu ("Through the Looking Glass") do retrospekcji dołączyły futurospekcje (ang.flash-forward), które ukazują życie niektórych rozbitków po opuszczeniu wyspy.
Serial, zgodnie z tytułem, przedstawia zagubionych ludzi. Nie tylko fizycznie, w przestrzeni, lecz także w czasie. Każda z przedstawionych postaci jest zagubiona we własnym życiu – rodzinnym, duchowym, emocjonalnym i psychicznym. Z kolejnymi etapami historii dowiadujemy się jak na ich osobiste zagubienie wpływa wyspa. [...]
Zgodnie z najnowszymi trendami marketingowymi Zagubieni to coś więcej niż tylko serial telewizyjny. Autorzy starali się zaintrygować widza na tyle, żeby szukał on informacji w Internecie i trafiał na liczne strony WWW założone w celu dodatkowego zagmatwania zagadki. Linie lotnicze Oceanic Airlines, Inicjatywa DHARMA, tajemniczy kod umieszczony na wszystkich produktach, to tylko część tropów, którymi można było podążyć, szukając odpowiedzi na pytanie, co dzieje się na tajemniczej wyspie. Dodatkowo, aby uwiarygodnić fikcyjną historię, twórcy zastosowali metodę wplatania prawdziwych instytucji (np. Uniwersytet Michigan), osób czy pojęć takich jak bagua (prawdziwy koncept filozoficzny, którego symbol, stał się logo DHARMY).[...]" [źródło]
"Zagubiony pokój (ang. The Lost Room) – trzyodcinkowy[a] serial fantasy, pierwotnie wyemitowany na Sci Fi Channel w 2006 roku w Stanach Zjednoczonych. Akcja serialu skupia się na tytułowym pokoju oraz obiektach - przedmiotach codziennego użytku, które pochodzą z pokoju i posiadają niezwykłe właściwości. Główny bohater, Joe Miller, poszukuje obiektów, które pomogłyby mu odnaleźć jego córkę Annę, która zniknęła w owym pokoju." [źródło]
"Czysta krew (oryg. True Blood) – amerykański serial telewizyjny wyprodukowany przez Alana Balla, nakręcony na podstawie serii powieści Charlaine Harris, The Southern Vampire Mysteries, opowiadających o koegzystencji wampirów i ludzi w Bon Temps, fikcyjnym miasteczku w stanie Luizjana. Serial skupia się wokół Sookie Stackhouse (Anna Paquin), telepatycznej kelnerce, która zakochuje się w wampirze Billu Comptonie (Stephen Moyer). [...]
Akcja serialu rozpoczyna się 2 lata po wynalezieniu przez japońską firmę syntetycznej, sztucznej krwi, która przyczyniła się do "ujawnienia się" wampirów. Posiadając substytut pożywienia postanawiają współistnieć z ludźmi w pokoju. Po stronach obu gatunków znajdują się zwolennicy i przeciwnicy tej koegzystencji. Sprawy komplikuje odwieczna żądza krwi wampirów oraz fakt, że krew wampirów ma na ludzi niezwykły wpływ – leczy ich rany oraz wyostrza zmysły, ale jednocześnie silnie uzależnia.
Główną postacią serii jest Sookie Stackhouse (Anna Paquin), kelnerka posiadająca dar czytania ludzkich myśli. Zdolności swe traktuje jako przekleństwo, więc z chwilą pojawienia się w jej życiu Billa (Stephen Moyer), 173-letniego wampira, którego myśli nie potrafi odczytać, jest nim oczarowana. Bill również dostrzega w Sookie istotę przewyższającą rodzaj ludzki i stara się ją lepiej poznać.
Związek ten nie podoba się zarówno znajomym Sookie jak i towarzyszom z gatunku Billa. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy w miasteczku zaczynają ginąć kobiety..." [źródło]
"Kości (ang. Bones) – amerykański serial telewizyjny produkcji Fox Broadcasting Company oparty na książkach kryminolog-antropolog Kathy Reichs, będącej jednocześnie producentką serialu. Główną postacią serialu jest Dr.Temperance Brennan, a jej partnerem jest agent FBI, Seeley Booth. Dr. Brennan ma także swój zespół antropologów, w skład którego wchodzą Angela Montenegro, Dr. Jack Hodgins, Dr. Zack Addy i Dr. Lance Sweets. Od drugiego sezonu szefową Brennan jest Dr. Camille Saroyan.
Obecnie w Stanach Zjednoczonych trwa emisja dziewiątej serii serialu, zapowiedziano także produkcję serii dziesiątej. W Polsce serial emitowany jest przez stację telewizyjną Polsat oraz Fox HD. [...]
Dr Temperance Brennan (Emily Deschanel) jest utalentowanym antropologiem pracującym w Jeffersonian Institute, która w wolnych chwilach pisze powieści. Bardzo często współpracuje z przystojnym i czarującym agentem FBISeeleyem Boothem (David Boreanaz), pomagając zidentyfikować zwłoki, kiedy standardowe metody są nieskuteczne.
Będąc nieco na bakier ze współczesnym światem (brakuje jej obeznania z popkulturą), często powtarza, że lepiej rozumie martwych niż żywych. W śledztwach pomagają jej przyjaciele: Angela Montenegro, artysta-plastyk tworząca trójwymiarowe hologramy miejsc zbrodni i hipotetycznych jej przebiegów; oraz Zack Addy, asystent Brennan, któremu wysokie IQ przeszkadza w ukończeniu kilku doktoratów. Zespół zamyka dr Jack Hodgins, specjalizujący się w owadach i minerałach, wielki zwolennik teorii spiskowych. [...]
W Jeffersonian Institute została sama Cam. Nie radzi sobie ona z rozwiązywaniem spraw i przez to spada skuteczność jej pracy. Media zaczynają kpić sobie z instytutu oraz dociekają, czemu Cam nie radzi sobie ze swoimi obowiązkami. Caroline prosi wszystkich, aby wrócili do kraju i przedstawia sytuację. Angela i Hodgins spodziewają się dziecka. Ten fakt zmusza Brennan do szybszego podejmowania decyzji o macierzyństwie, jednak nie dzieli się z nikim swoimi przemyśleniami. Booth znajduje sobie drugą połówkę - Hannę, dziennikarkę. Temperance jest szczęśliwa i nie rozumie, czemu wszyscy jej współczują. Tym bardziej że zdążyła zaprzyjaźnić się z nową dziewczyną Seeleya. Sezon szósty oparty jest bardziej na relacjach Bootha z Brennan niż którykolwiek inny. Również w tej serii dochodzi do zabójstwa "Grabarza" - kobiety, która próbowała w drugiej serii zabić Hodginsa i Brennan, którzy byli uwięzieni pod ziemią. W ostatnim odcinku przed finałem dochodzi do zabójstwa stażysty - Vincenta - który był ulubionym "dziwakiem" wszystkich pracujących w instytucie, szczególnie Bones, która jest załamana. Przez strach o swoje życie i poczucie winy (spowodowane ostatnimi słowami podopiecznego) postanawia spędzić noc u Bootha. Okazuje się, że zaszło między nimi coś, co na zawsze zmieni ich stosunki. W odcinku finałowym Angela rodzi syna - Michaela. Wszyscy przyjaciele gratulują młodym rodzicom. Temperance postanawia porozmawiać z Boothem o roli dziecka w życiu. Booth tłumaczy jej, jakie to szczęście, ale i obowiązki niesie rodzicielstwo. W końcu Temperance zadowolona z podejścia Bootha oświadcza mu, że jest w ciąży, a ojcem dziecka jest on sam."
